Tegenslag

Donderdag, 24 juli, 8e dag. Aan het eind van een mooie reisdag komen we aan op Canyon Village, we zien een aantal grote herten aan de kant van de weg. We besluiten de camping even voorbij te rijden en alvast een blik op de Canyon te werpen. Ook even langs het visitors centrum voor informatie. We zetten de camper op het parkeerterrein en gaan lopend op weg. Jan en Jean sluiten de camper af. De rest loopt vast vooruit. Er komt een man ons achterop rennen, hij roept naar ons “Is dat jullie vader? Hij is gevallen.” Wij rennen 20 meter terug en daar ligt Jan aan de kant van het voetpad. Hij ligt tussen grote stukken steen, er loopt bloed uit zijn neus en mond. Hij ligt er raar verfrommeld bij. We kijken wat er is, we proberen hem wat te mobiliseren wat niet lukt. Hij reageert nog wel, maar vaag. Opeens wordt hij helemaal wit, krijgt een vage starende blik in de ogen en gaat helemaal out. We schrikken ons rot en roepen om hulp, vragen de omstanders het alarmnummer 911 te bellen. Er is snel hulp, Jan komt gelukkig weer wat bij. Ze stabiliseren hem en brengen hem met de ambulance naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis in Falstaff, 2 uur rijden. Mary gaat mee. In het ziekenhuis wordt er goed onderzoek gedaan, scans van hoofd, nek, borst , buik, X-ray neus en borst, ECG. De uitslag is: verbrijzelde neus en vijf gebroken ribben, verder gelukkig geen afwijkingen van de hoofdscans. Men was even bezorgd of er een reden/aanleiding voor de val was. Gelukkig was dat niet zo, Jan was ongelukkig gestruikeld over een betonnen randje ter afscherming van het parkeerterrein, net voor het voetpad neergelegd. Hij deed net iets in zijn tasje en keek niet goed. Jan en Mary gingen om 18.30 in de ambulance en hadden om twee uur ’s nachts alle uitslagen, om vier uur een bed in het ziekenhuis en om zes uur een zuster die ons wakker maakte. Nog de hele dag in het ziekenhuis en aan het eind van de dag met de taxi terug naar de camping. Een hele schrik, gelukkig geen ernstige inwendige afwijkingen, al zijn vijf gebroken ribben ook niet niks. Ook is zo’n neus nou niet bepaald fotogeniek maar goed, we laten hem wel zijn hoofd wat draaien op de foto’s. Ondertussen hadden de kinderen met behulp van een Nederlander de camper naar de camping verplaatst en hun kamp gemaakt. Natuurlijk waren zij ook erg geschrokken. Het telefonisch bereik was slecht maar we konden ze toch de voornaamste dingen meedelen. De volgende dag zijn ze met z’n vier op stap gegaan naar de Canyon en hebben ze er gelukkig toch nog een mooie dag van gemaakt.