Lets go to Zion!

Zaterdag, 26 juli, 10e dag. Als vanouds werden we weer met zijn zessen wakker in de inmiddels hete camper. Tijd voor ontbijt! Silke en Mart en eigenlijk iedereen behalve Jan is het brood zat. Haha het was een soort van doorspoelen met water en melk. Over doorspoelen gesproken op de camping was geen wateraansluiting en dump station. Jean en Mart gingen dan ook met grote flessen van 4 liter op en neer lopen om de tanks van water te voorzien. Maarja waar blijft dat water dan allemaal als er geen dump station is? Nou Jean wist het antwoord daar wel op hoor, gewoon de schuif van de tank openzetten en ‘t zal wel in de grond zakken. En ja met het afvalwater van de wc moest dan toch maar rustig aan gedaan worden. Ook stroom was geen vastigheid op de camping maar hier hebben we de 2 dagen dat we er gestaan hebben geen last van gehad. De tijd verstreek en voor half 11 hadden we met de camper uitgecheckt en waren we richting visitor centre gereden. Het was ook een beetje een speciale dag want Jan de Busman was met pensioen en we kregen een nieuw Bus chauffeur: Motor Mary. De boys leek het een goed idee om nog naar Yaki point te shuttlelen want Jan en Mary moesten natuurlijk het mooiste plekje van de Canyon zien. Er werden foto’s gemaakt met z’n zessen en vieren en alles werd vastgelegd op camera. Jullie zullen wel denken wat schrijven deze gekke mensen veel en poe poe wat een foto’s, nou ik kan jullie mededelen dat dit voor onze trouwe lezers van de blog is en een klein beetje voor ons zelf . De camper lokte ons weer met zijn fluitje en wij kwamen als brave hondjes weer naar hem toe gelopen. Het was tijd om de reis voort te zetten. Zoals jullie misschien al op de blog gezien hebben was onze volgende bestemming Zion. Zion het park waar allemaal zebra’s en giraffen rondlopen en als je geluk hebt zie je soms ook nijlpaarden in de mooie poelen baden. De intelligente lezer weet natuurlijk dat dit onzin is en dat zoiets alleen bestaat in Afrika dus kunnen we jullie verklappen dat dit helaas niet zo is. We reden door de woestijn op weg naar leven en onderdak. Soms kwamen we iets van leven tegen zoals een brug met een souvenirshop in het plaatsje Cameron. Snel uitstappen rondkijken, een plasje doen en weer terug naar ons baasje de camper. Het onderdak was nog ver weg toen we plotseling bij de Colorado kwamen waar een prachtige dam stond en een mooie brug over de kloof was gebouwd. Mart en Jean waren even in hun eigen civiele wereldje en genoten met volle teugen. De Glen Canyon dam was 780 ft hoog waarvan 150 ft onderwater. Een prachtig bouwwerk dat zorgt voor waterophoping dat uiteindelijk van belang is voor de watervoorziening van bijvoorbeeld Las Vegas en Los Angeles. Hierna volgt uiteraard nog de Hooverdam die ook dezelfde functie heeft. We zaten weer op de weg met onze trouwe RV, wat een luxe en ruimte heeft dat ding. We zijn er erg blij mee en hij, denken wij, ook met ons. Opeens kwam het bord Utah voorbij en dat betekende dat we wel erg dicht bij Zion kwamen. En ja hoor we reden Zion binnen wat nog een hele opgaven was met haarspeldbochten en tunnels. Onderweg zagen we berggeiten en eekhoorns. We kwamen aan op de Camping en daar zaten veel mieren en een dikke pad genaamd Mozes. Carbonaatjes vulden de hongerige magen en het was al snel bedtijd. Goodnight lieve bloglezers, of moeten we eigenlijk zeggen goede morgen want we verschillen 9 uur. Goede morgen! Update Jan Met Jan gaat het redelijk goed. Hij is wel moe, wat dizzy maar de pijn valt mee. We besluiten verder te gaan met de reis. Mary gaat rijden, Jan wordt de bijrijder.